Kanał rewizyjny w warsztatach samochodowych odchodzi do lamusa. Jest on coraz częściej zastępowany przez podnośnik samochodowy, który  zapewnia płynną regulacje wysokości uniesienia pojazdu.

Wszelkie prace w warsztacie samochodowym wymagające obsługi podwozi pojazdów samochodowych wymuszają takiej organizacji stanowiska roboczego, w której zapewniony jest swobodny dostęp do nich. Stosowany w przeszłości do tego typu czynności obsługowych, naprawczych i diagnostycznych kanał rewizyjny dotychczas gwarantował spełnienie tych wymagań. Umożliwiał, bowiem mechanikowi dostęp i wystarczającą przestrzeń przy pracach związanych z obsługą podzespołów i poszczególnych elementów podwozia.

Kanał rewizyjny z odpowiednio przygotowaną wokół tzw. ławą pomiarową wymagany był również w przeszłości do przeprowadzania czynności diagnostycznych i kontrolno-pomiarowych w trakcie wykonywania sprawdzenia prawidłowości ustawienia geometrii kół i osi oraz regulacji poszczególnych jej parametrów.

Stanowisko obsługowe z kanałem rewizyjnym posiada niestety pewne wady. Ustalone wymiary kanału muszą być rozwiązaniem kompromisowym pomiędzy maksymalnymi i minimalnymi rozstawami kół obsługiwanych pojazdów. Stałość wymiarów uwzględniać musi ponadto maksymalne i minimalne prześwity obsługiwanych pojazdów, a w związku z tym zachodzi konieczność stosowania odpowiednio dobranych podestów roboczych wewnątrz kanału, zwłaszcza w przypadku niższych pracowników.

Pomimo wielu zalet, jakie posiada kanał rewizyjny jest on coraz rzadziej stosowany w warsztatach i wypierany skutecznie, zwłaszcza w ostatnich latach przez różnego rodzaju podnośniki. Podnośniki samochodowe to urządzenia do jednostajnego unoszenia pojazdu w górę i opuszczania w dół w celu dokonania niezbędnych do przeprowadzenia czynności obsługowo-naprawczych. Największą zaletą podnośników jest możliwość płynnej regulacji wysokości uniesienia pojazdu, co daje możliwość stworzenia najbardziej ergonomicznych warunków pracy.

Jednym z głównych kryteriów podziału podnośników samochodowych jest sposób unoszenia. Według niego podnośniki możemy podzielić na:

- podprogowe,

- najazdowe.

Grupę podnośników podprogowych charakteryzuje fakt unoszenia pojazdu ze zwolnionymi kołami i swobodnie ułożonym zawieszeniem. Są to najczęściej podnośniki dwukolumnowe i płytowe. W przypadku podnośników najazdowych samochód w trakcie unoszenia stoi na kołach na specjalnych pomostach, na które jest wprowadzany. Do tej grupy zalicza się podnośniki czterokolumnowe i nożycowe.

Obecnie, dalej najbardziej rozpowszechnioną grupę wśród podnośników najazdowych stanowią podnośniki czterokolumnowe, choć tendencje te pomału ulegają zmianie na rzecz konstrukcji nożycowych. Jeszcze w niedalekiej przeszłości posiadały one wyłącznie napęd elektromechaniczny. Były to tzw. podnośniki śrubowe, w których zastosowana jest zasada działania maszyn prostych w postaci równi pochyłej, którą jest element śrubowy. Wykorzystywane było przy tym napędzie zjawisko zwielokrotnienia siły kosztem drogi, na której działa, przy zachowaniu niezmiennej wartości wykonywanej pracy. Podnośniki śrubowe wymagały cyklicznej obsługi serwisowej powiązanej z regulacją zużywających się w trakcie eksploatacji połączenia śruby ze współpracującą nakrętką. 

Obecnie ze względu na zalety wynikające ze stosowania napędu hydraulicznego przy podnośnikach czterokolumnowych napęd elektromechaniczny jest przez niego skutecznie wypierany. W podnośnikach z napędem elektrohydraulicznym siłownik hydrauliczny zasilany jest ciśnieniem płynu hydraulicznego, uzyskiwanym z elektrycznej pompy z odpowiednimi zaworami sterującymi. Podnośniki z napędem elektrohydraulicznym wykorzystują zasadę działania prawa fizycznego, zgodnie, z którym siła przyłożona do małego tłoka hydraulicznego pompy powoduje wzrost ciśnienia cieczy w całym układzie. W związku z tym ciśnienie działając na dużą powierzchnię tłoka siłownika, unosi go z siłą o tyle razy zwielokrotnioną, ile razy większa jest od powierzchni tłoka siłownika jest większa od powierzchni tłoka pompy hydraulicznej.

Podnośniki elektrohydrauliczne wyposażone są w system hydraulicznego zabezpieczenia przeciw przeciążeniowego, dzięki któremu nie ma możliwości przeciążenia podnośnika poprzez obsługę pojazdów o masie większej niż dopuszczalna nośność podnośnika. Gdy ciężar pojazdu przewyższa maksymalną nośność automatycznie otwierają się zawory przeciw przeciążeniowe, które blokują system hydrauliczny, uniemożliwiając tym samym uniesieni pojazdu.

Zabezpieczenie przed samoczynnym opadnięciem podnośnika wraz z uniesionym pojazdem na skutek usterki mechanizmu unoszącego realizowane jest w tego typu podnośnikach poprzez stosowanie listwy z otworami i zapadki sterowanej najczęściej za pomocą siłownika.

Podnośniki czterokolumnowe nadają się zarówno do wykonywania na nich wszelkiego rodzaju napraw, jak również i przeprowadzania czynności związanych ze sprawdzeniem stanu technicznego całych podzespołów i poszczególnych elementów podwozia pojazdu wraz z układem zawieszenia i układem kierowniczym, czyli tzw. czynności diagnostycznych.

Dzięki dodatkowemu wyposażeniu w formie podnośnika wewnętrznego międzykołowego  (w celu uniesienia jednej osi) lub międzyosiowego (do uniesienia całego pojazdu) możliwe jest wykonywanie na tego typu podnośniku również wszelkich napraw przy zawieszeniach w stanie odprężonym.

Napęd unoszący w podnośniku czterokolumnowym elektrohydraulicznym przekazywany jest najczęściej poprzez stalowe liny prowadzone na specjalnych krążkach umieszczonych w kolumnach przez siłownik hydrauliczny umieszczony pod nieruchomą płytą najazdową. System zabezpieczeń zapadkowych gwarantuje przeprowadzenie bardzo dokładnego poziomowania podnośnika , co jest niezbędne przy prowadzeniu kontroli geometrii ustawienia kół i osi.

Podnośniki czterokolumnowe umożliwiają obsługę pojazdów o różnym rozstawie kół. Jeden z najazdów można bowiem przesuwać, dostosowując tym samym na bieżąco rozstaw najazdów do bieżących potrzeb obsługiwanego pojazdu, czyli do jego szerokości i rozstawu kół.

Zwykły podnośnik czterokolumnowy ma płaskie platformy i nie posiada dodatkowego wyposażenia wymaganego przy prowadzeniu czynności diagnostycznych, związanych z geometrią ustawienia kół. W podnośniku czterokolumnowym diagnostycznym najazdy posiadają wybranie pod obrotnice i płyty rozprężne, rozluźniające tylne zawieszenie. Ponadto na wyposażeniu znajduje się wewnętrzny podnośnik między kołowy lub międzyosiowy do unoszenia osi pojazdu przy kontroli geometrii ustawienia kół w celu wykonania czynności kompensacji bicia. Podnośniki międzykołowe są napędzane elektrohydraulicznie. Posiadają rolki umożliwiające przemieszczanie ich po płytach najazdowych podnośnika głównego. Są to najczęściej konstrukcje nożycowe. Wysokość unoszenia tego typu podnośnika międzykołowego wynosi zwykle kilkadziesiąt centymetrów.

 autor: mgr Andrzej Kowalewski

Dodaj komentarz